عرضه بلندمدت Long-Run Supply

عرضه بلندمدت عرضه کالاهای موجود است که همه نهاده ها متغیر باشند. به این معنی که در بلندمدت، تمام مخارج اموال، ماشین آلات و تجهیزات متغیر است. علاوه بر این، در دراز مدت، تعداد تولیدکنندگان در بازار ثابت نیست. بنابراین بنگاه‌های جدید در صورت کسب سود اقتصادی وارد بازار می‌شوند و برخی بنگاه‌ها در صورت زیان اقتصادی از بازار خارج می‌شوند.

در بلندمدت، سود اقتصادی صفر است، به این معنی که شرکت ها فقط یک سود معمولی کسب خواهند کرد. این نشان می‌دهد که منحنی عرضه بلندمدت همیشه کشش‌تر از منحنی عرضه کوتاه‌مدت خواهد بود، زیرا در بلندمدت، همه شرکت‌ها سود اقتصادی صفر دارند.

رابطه بین منحنی های متوسط ​​هزینه کل کوتاه مدت و بلند مدت

منحنی‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت متوسط ​​هزینه کل متفاوت هستند، زیرا در کوتاه‌مدت، دارایی‌های ثابت ثابت نگه داشته می‌شوند، در حالی که در بلندمدت، همه هزینه‌ها متغیر هستند. به این معنی است که هر نقطه از منحنی میانگین بلندمدت هزینه کل متوسط ​​هزینه کل را برای سطح دستیابی به خروجی به حداقل می رساند.

رابطه گرافیکی بین منحنی‌های هزینه کل متوسط ​​کوتاه‌مدت و منحنی‌های هزینه کل متوسط ​​بلندمدت نشان می‌دهد که چگونه میانگین کل هزینه برای هر سطح از خروجی در بلندمدت به حداقل می‌رسد. چنین شرطی در نقطه مماس بین منحنی هزینه متوسط ​​کوتاه مدت و منحنی متوسط ​​هزینه بلندمدت صادق است.

بازگشت به مقیاس

مقیاس یک عامل اصلی در میانگین بلندمدت هزینه کل تولید یک شرکت است، و شرکت هایی که در مقیاس کار می کنند متوجه می شوند که میانگین کل هزینه های بلندمدت آنها به میزان قابل توجهی با مقدار محصول تولید شده متفاوت است. سه نوع عمده مقیاس وجود دارد که باید در نظر گرفته شود:

1. اقتصاد مقیاس
2. بازده ثابت نسبت به مقیاس
3. فاقد ارزش اقتصادی

اقتصاد مقیاس عرضه بلندمدت 

شرکت‌ها صرفه‌جویی در مقیاس را تجربه می‌کنند که در غیر این صورت به عنوان افزایش بازده به مقیاس شناخته می‌شود، زمانی که میانگین کل بلندمدت هزینه شرکت با افزایش تولید کوچک‌تر می‌شود. شرکت‌ها از صرفه‌جویی در مقیاس استفاده می‌کنند تا حاشیه‌های سود بزرگ‌تری در تولید تولید شده ایجاد کنند. زمانی که منحنی متوسط ​​هزینه بلندمدت رو به پایین است، صرفه‌جویی در مقیاس (افزایش بازده به مقیاس) را تجربه می‌کنند.

صرفه جویی در مقیاس عموماً به دلیل موارد زیر رخ می دهد:

1. تخصص: مقیاس بزرگتر از عملیات به کارگران این امکان را می دهد که در چند کار خاص تخصص داشته باشند و در آنها مهارت بالایی پیدا کنند. این به شرکت ها اجازه می دهد تا بازدهی کارآمدتری تولید کنند.
2. هزینه راه اندازی اولیه بزرگ: اگر یک صنعت برای فعالیت به مخارج سرمایه اولیه زیادی نیاز داشته باشد، شرکت هایی که توانایی پرداخت هزینه های سرمایه ای را دارند، بازدهی افزایشی در مقیاس را تجربه خواهند کرد.
3. عوامل خارجی شبکه: اثر شبکه تأثیر یک کاربر اضافی از یک کالا یا خدمات بر ارزش آن کالا یا خدمات برای دیگران است. به عنوان مثال، اگر یک پلتفرم رسانه اجتماعی فقط صد کاربر را فهرست کند، احتمالاً برای یک کاربر رسانه اجتماعی چندان ارزشمند نخواهد بود. در حالی که اگر یک پلتفرم رسانه اجتماعی یک میلیارد کاربر داشته باشد، خدمات رسانه اجتماعی برای کاربران آن ارزشمندتر است.

بازده ثابت نسبت به مقیاس عرضه بلندمدت 

زمانی که میانگین هزینه کل بلندمدت آن متناسب با افزایش تولید افزایش می یابد، شرکت ها بازده ثابتی را به مقیاس تجربه می کنند. بنابراین، مقیاس بر میانگین بلندمدت هزینه شرکت تأثیری ندارد. زمانی که منحنی هزینه متوسط ​​بلندمدت صاف باشد، شرکت‌ها بازده ثابتی را در مقیاس تجربه می‌کنند. ناحیه بازده ثابت به مقیاس در اطراف مرکز منحنی است.

فاقد ارزش اقتصادی عرضه بلندمدت 

زمانی که میانگین بلندمدت هزینه کل با نرخی بیشتر از تولید افزایش می‌یابد، شرکت‌ها با عدم صرفه‌جویی در مقیاس مواجه می‌شوند که در غیر این صورت به عنوان بازده کاهشی به مقیاس شناخته می‌شود. شرکت هایی که با عدم صرفه جویی در مقیاس مواجه هستند، حاشیه سود کمتری در تولید تولید شده ایجاد می کنند.

عدم صرفه جویی در مقیاس در شرکت های بزرگ زمانی رخ می دهد که مشکلات هماهنگی یا ارتباطی وجود داشته باشد. به این دلیل است که با رشد شرکت ها، ارتباطات بین شرکت گران تر و پرهزینه تر می شود. زمانی که منحنی هزینه متوسط ​​بلندمدت به سمت بالا شیبدار باشد، می توان عدم صرفه جویی در مقیاس (کاهش بازده به مقیاس) را به صورت گرافیکی مشاهده کرد.