چرا دیگر قهرمانی همچون دهقان فداکار نداریم؟

دهقان فداکار مردی است که ۵۰ سال پیش در سال ۱۳۴۰ مردی  لباس خود را درآورد و آتش زد تا قطاری را از برخورد با صخره ها نجات دهد. این کار او جان صدها تن را از خطر مرگ حتمی نجات داد.
این فداکاری ستودنی دهان به دهان می چرخید و سال های سال در کتابهای درسی به کودکان این سرزمین گوشزد می شد تا راه و رسم فداکاری را باز آموزند.
چه شده که دیگر نام قهرمانی را نمی شنویم و به کسی بازگو نمی کنیم؟

ریزعلی خواجوی در گذشت خداحافظ قهرمان

قهرمان های زمان ما

ما هم بی قهرمان نیستیم. هم اکنون این سرزمین پر است از قهرمان پر است از آدم های فداکاری که برای زندگی دیگران از جان مایه می گذارند. این ها را نباید دست کم گرفت.

شاید رسانه های ما نام کسی را نگویند و از فداکاری های انسان ها سخن به میان نیاورند ولی کم نیستند قهرمانان خاموشی که مشتاقانه برای دیگران فداکاری می کنند. کسانی که می بخشند کسانی که به یاری نیازمندان و زلزله زدگان و … می شتابند. کسانی که هر بار خون اهدا می کنند تا جان عده ای نجات یابد. کسانی که گناه دیگری را می بخشند و … .
آری کم نیستند قهرمانان هم دوره ی ما ولی ما نامی از آن ها نمی شنویم.

نمی دانم چه شده که تالیف کنندگان کتاب های درسی علاقه ای به درج نام قهرمانان معاصر ندارند!

وظیفه ما چیست؟

این وظیفه ی هر ایرانی است تا قهرمانان خود را بشناسد و سخاوتمندانه فداکاری آن ها را بازگو کند و نشر دهد.
کمترین نفع این کار این است که آیین فداکاری را به اطرافیانمان می آموزانیم.

امیدواریم که همه در زندگی خود قهرمانانی فداکار باشیم.

لطفن مرا از دیدگاه های تاثیر گذار و ارزشمند خود آگاه سازید
با سپاس معین صادقیان